Vemalro, sınır tanımayan, forma bağlı kalmayan, doğanın kendisi kadar değişken bir tanrıdır. O, sabitlikten arınmış, değişimi kutsal sayan bir varoluştur. Vemalro için kimlik yoktur yalnızca akış, evrim ve içsel özün dönüşümü vardır.
İnananlarına asla sabit bir yol sunmaz. Ne tapınakları sabittir ne duaları düzenlidir. O, yenilenerek var olmayı, yıkılarak yeniden doğmayı, hem benliği koruyup hem de onun şeklini terk edebilmeyi öğretir. Bu, tanrılar arasında bile tehlikeli bir öğreti sayılmıştır.
Zamanla Vemalro’nun inancı, tanrısal düzenin katı ilkeleriyle açıkça çatışmaya başladığı fanilerce yorumlandı. En sert tepki Cadı Avcıları’ndan geldi. II. Milad sırasında başlatılan 7.Karanlık Seferi, yalnızca bir savaş değil, önceden verilmiş bir ilahi hükmün infazıydı. O gün Vemalro Cadı Avcıları tarafından öldürüldü.
Ancak izleri silinmedi. İnancı hâlâ sürüyor. Özellikle druidler, wereler ve doğayla uyum içinde yaşayan anarşik yapılar onun öğretilerini sürdürmekte. Onlar için Vemalro’nun yokluğu, onun varlığının kanıtıdır. Değişim hiçbir zaman ölmez.
Onun öğretileri Tamu adlı kutsal kitapta toplanmış, sözlü gelenekten yazıya geçirilmiş ve her anlatıcı tarafından yeniden yorumlanmıştır. Çünkü Vemalro’nun mirası sabit kalamaz her anlatımda bir dönüşüm, her satırda bir evrim taşır.
O hâlâ burada, ama görecek kadar değişemedik
— Tamu'dan bir dua